Ελληνικά τραγούδια, παλιά διαχρονικά που άφησαν εποχή, νέα και παλιά που παρουσιάζουν κοινωνικά ζητήματα, που προωθούν την παράδοση, την ιστορία, τον πολιτισμό, που κάνουν τους παλιούς να θυμούνται, τους νέους να μαθαίνουν και τους δύο μαζί να έχουν ελπίδα για την επόμενη γενιά!
Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου
Το μαύρο: Ένα τραγούδι για την απώλεια που προβλήθηκε στη σειρά ''Το Μυστικό της Πεταλούδας'' και σπαράζει καρδιές
Η Βιολέτα Ίκαρη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ικαρία. Περιτριγυρισμένη από μικρή με παραδοσιακά Ικαριώτικα πανηγύρια απόκτησε από νεαρή ηλικία αγάπη για την μουσική. Έκανε μαθήματα φωνητικής, ευρωπαϊκής μουσικής και σπούδασε βυζαντινή μουσική. Επίσης γράφει μουσική και στίχους. Δούλεψε με διάφορα μεγάλα ονόματα της μουσικής, όπως Διονύση Σαβόπουλο, Διονύση Τσακνή, Ψαραντώνη - Αντώνη Ξυλούρη, κλπ. Επιπλέον εργάστηκε ήδη σε πολλές γνωστές μουσικές σκηνές και σε θέτρα Ελλάδας και Κύπρου, καταξιώνοντας την ακόμη περισσότερο ως καλλιτέχνιδα.
Το τραγούδι "το μαύρο" αντικατοπτρίζει τον εσωτερικό μας κόσμο όταν νιώθουμε μια απέραντη θλίψη και έναν αβάσταχτο πόνο, κυρίως όταν βιώνουμε μία απώλεια. Είτε έφυγε ένα δικό μας άτομο και ''ξενιτεύτηκε'' μακριά μας βγαίνοντας από την ζωή μας, είτε χειρότερα, έφυγε κάποιος αγαπημένος μας όχι απ' τη ζωή μας αλλά απ' τη ζωή γενικά, μαυρίζει η καρδιά και η ψυχή μας. Μας λείπει αυτό το άτομο το οποίο είναι κομμάτι του εαυτού, της ψυχής, της καρδιάς και του μυαλού μας. Εδώ όμως εστιάζουμε στις απώλειες από τη ζωή, γιατί οι άλλες είναι σύνηθες φαινόμενο, ευτυχώς ή δυστυχώς. Πόσοι άνθρωποι θα μας πληγώσουν, θα βγουν απ' τη ζωή μας, θα μας αφήσουν μόνους στις δύσκολες στιγμές μας; Αυτό όμως δεν είναι απώλεια δική μας αλλά δική τους, διότι εκείνοι είναι αυτοί που έχασαν κάτι και όχι εμείς, ανθρώπους που τους αγαπούσαν...
Η πραγματική απώλεια στη ζωή είναι η απώλεια της ίδιας της ζωής, γιατί μόνο αυτή η απώλεια είναι μόνιμη, σταθερή, δεν θα αλλάξει ποτέ άρα πρέπει να την αποδεχτούμε. Είναι η απώλεια που αφορά αγαπημένο μας άτομο το οποίο έφυγε από τη ζωή, γιατί έφυγε και μοιάζει να πήρε τα χρώματα μαζί του, αφήνοντας πίσω μόνο μαύρο να κατακλύσει τις ζωές των αγαπημένων του, μαζί με ένα πονεμένο, απελπισμένο ''γιατί;''. Και εκεί τα πάντα γίνονται μουντά, το χρώμα, η θετικότητα, το χαμόγελο, απλά δεν υπάρχουν πλέον διότι όντως ''έφυγαν'' με τον αγαπημένο μας. Είναι εκείνη τη στιγμή που κόβεται η ανάσα, βγαίνει αναστεναγμός βαθύς και δακρύζουμε. Είναι η στιγμή της αντίληψης και της συνειδητοποίησης, που καταλαβαίνουμε ότι ''έφυγε'' για πάντα, δεν θα τον ξανά δούμε ποτέ, δεν θα του ξανά μιλήσουμε ποτέ, δεν θα ξανά αποκτήσουμε αναμνήσεις μαζί του. Το μόνο που μας μένει από αυτόν είναι οι αναμνήσεις μας και όλα όσα μας συμβούλευε. Και εμείς οφείλουμε να αξιοποιούμε τις συμβουλές που μας έδινε για να μας βλέπει ευτυχισμένους. Και γενικά οφείλουμε να είμαστε καλά, να μην ζούμε μέσα στο μαύρο, να βάλουμε χρώμα στη ζωή μας, να φροντίσουμε να μην πονά πια η καρδιά και η ψυχή μας, να μην αναστενάζουμε και να μην δακρύζουμε, γιατί εκείνο το άτομο που μας κοιτά από ψηλά θέλει να μας βλέπει να είμαστε καλά.
Αλλά αυτό, είναι κάτι ουτοπικό. Ιδανικό μεν, μη ανέφικτο δε. Γιατί όσο και να προσπαθούμε να βάλουμε ξανά χρώμα στη ζωή μας, το μαύρο θα έχει μπει ήδη μέσα μας και θα μας κυριεύει. Η απώλεια μας θα μας σημαδεύει και θα μας στιγματίζει για μία ζωή, γιατί όλο εκείνο το σκοτάδι και το μαύρο χρώμα μπόρεσε να μπει για τα καλά μέσα μας. Και όσο περνά ο καιρός θα συνηθίζουμε την απώλεια, έχοντας φυσικά τα ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα μας κάθε φορά που κάτι ή κάποιος μας θυμίζει τον αγαπημένο μας που δεν βρίσκεται πια εν ζωή. Όμως όσο και αν αποδεχτούμε την απώλεια το κακό μέσα μας θα έχει ήδη συμβεί, το μαύρο και η μαυρίλα θα έχουν ήδη ταξιδέψει σε κάθε κύτταρο του σώματος μας κάνοντας μας να χάσουμε τον εαυτό μας, την θετικότητα που θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε, το χρώμα. Και πλέον, είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε με ένα απέραντο ''μαύρο'' μέσα μας, ίσως μέχρι κάποιος ή κάτι να μας προσφέρει λίγη ευτυχία, λίγο χρώμα ή απλά λίγη κατανόηση.
Το τραγούδι ''το μαύρο'' επιλέχτηκε πριν λίγους μήνες στην Κυπριακή σειρά ''Το Μυστικό Της Πεταλούδας'', μετά τον τηλεοπτικό ακαριαίο θάνατο της κεντρικής ηρωίδας, της ''πεταλούδας'', της Εύας. Η επιλογή του τραγουδιού αφορά τις σκηνές όπου οι υπόλοιποι κεντρικοί χαρακτήρες μαθαίνουν για τον θάνατο της, με ιδιαίτερη έμφαση να δίνεται στις αντιδράσεις των δύο της κόρων. Μέσα από τις συγκινητικές σκηνές, παρουσιάζεται η αγάπη των παιδιών προς την μητέρα τους, παρόλο που η μία έμαθε εκείνη την μέρα ότι είναι κόρη της διότι ήταν υιοθετημένη και δεν το γνώριζε, αναφέροντας της ότι δεν την θέλει στη ζωή της, κάτι που θα της προκαλέσει πολλές τύψεις. Επίσης, η μικρότερη της κόρη εκείνο το διάστημα είχε συνεχώς προστριβές μαζί της και δεν πρόλαβαν να ξανά φτιάξουν τις σχέσεις τους. Παρόλο όμως που η πρώτη δεν πρόλαβε να συνδεθεί με την μητέρα της ή να την γνωρίσει καλύτερα, εντούτοις πόνεσαν πολύ και τα δύο παιδιά της, όπως και ο γιος της και ο άνδρας της, γιατί τα δεσμά της οικογένειας και οι δεσμοί αίματος είναι αναντικατάστατα. Οι σκηνές, ειδικά όσες αφορούν την αντίδραση των παιδιών της, σπαράζουν καρδιές!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου